Debiut literacki Gałczyńskiego nastąpił w 1923 roku. Dział w poetyckim zrzeszeniu, zwanym Kwadryga, pasał również dla pism satyrycznych i politycznych. 1 czerwca 1930 ożenił się z Natalią Awałową. Po 6 latach małżeństwa doczekał córki, Kiry. W tym okresie poeta mieszkał w Wilnie, co często podkreślał w swej poezji.
W okresie II wojny światowej obywał służbę wojskową. Dostał się do niewoli niemieckiej, w trakcie okupacji przebywał w stalagu XI-A w Altengrabow. Mimo wojny Gałczyński nadal pisał wiersze, które ukazywał się w konspiracyjnych gazetach, „Werble wolności” i „Słowo prawdziwe”. W 1945 roku wyjechał z Polski, w ciągu roku mieszkał m.in. w Brukseli i Paryżu. Po powrocie założył "Klub 13 Muz", pracował także w redakcjach różnych tygodników, np. Bluszcz, Prosto z Mostu, Przekrój, Tygodnik Powszechny.
Gałczyńskie stworzył po wojnie wiele kontrowersyjnych utworów. W dziele „Poemat dla zdrajcy” bezpośrednio skrytykował Czesława Miłosza, napisał również wiersz "Umarł Stalin". Wiersze nie zostały pozytywnie przyjęte, swą dezaprobatę wobec twórczość wyraził Adam Ważyk na Zjeździe Literatów Polskich. W 1950 roku mieszkał leśniczówce nad Jeziorem Nidzkim, gdzie napisał kilka ciekawych tekstów, w tym Kronikę Olsztyńską. Na jego część powstało w tym miejscu muzeum.
Wybrane utwory:
- Zaczarowana dorożka (1948)
- Ślubne obrączki (1949)
- Sen nocy letniej (parafraza Szekspira 1952)
- Pieśni (1953)
- Oda do Radości (parafraza Schillera)